ไอ…คือหุ่นคือรัก

ไอ...คือหุ่นคือรัก Love & Truth
ขุดเอาขึ้นมาเขียน หลังจากปล่อยให้ห้องนอนรกยิ่งกว่ารังหนู เห็นเล่มนี้เข้า เลยเอามาเขียนสักหน่อย เรื่องนี้มีคนแนะนำว่าเป็นเรื่องราวของคนที่รักหุ่นยนต์ โอ้มันก็น่าจะเป็นพวกรักตลกเบาสมองแห๋งๆ (ดูหน้าปกเล่มสาม อาจจะมีคนคิดว่าเป็นการ์ตูนสยองขวัญ แต่ไม่ใช่นะ) แต่พอได้อ่านดู เรื่องนี้มีอะไรมากกว่ารักเบาสมอง เพราะแทบจะไม่เรื่องเกี่ยวกับความรักแบบโรแมนติกเลย มีแต่รักบ้าๆ บอๆ แต่หากกลับกลายเป็นเรื่อง “ไซไฟ” ที่ใช้ได้ไปเสียนี่ ดังนั้นจึงแนะนำเรื่องนี้ให้ลองอ่านดูสำหรับคนที่ชอบแนว “นิยายวิทยาศาสตร์”
Hokanzono Masaya
Siam Inter Comics
หนังสือการ์ตูน 3 เล่มจบ
แนวไซไฟ

ตัวอย่าง ไอ...คือหุ่นคือรัก Love & Truth
คนโนะ มาโคโตะ นักออกแบบเกมจีบสาวที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ในความจริงเป็นโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะ ชอบแอบไปหาข้อมูลมาสร้างเป็นเกม ไม่เคยรักใครจริงจนกระทั่ง ไปพบกับสาวน้อยที่ร้านเมดคาเฟ่ ทั้งๆ ตัวจริงของเธอเป็นแค่หุ่นยนต์ จากนั้นเขาก็ถูกดึงเข้าร่วมพัฒนาหุ่นยนต์ ไอ ที่เขาหลงรัก ให้มี AI (ปัญญาประดิษฐ์) เป็นหุ่นยนต์ที่คิดเองได้ นอกจากนี้ยังมีต้นแบบเกม ทากาศึกะ ริโกะ ที่เขาเอาเธอมาสร้างเป็นเกมดัง และแถมเธอก็ยังหลงรักเขาด้วย

เรื่องนี้อาจจะสื่ออารมณ์เรื่องความรักไม่ค่อยดีนัก เพราะชอบออกทะเลเปลี่ยนอารมณ์เป็นตลกแทบจะทุกที หากแต่รายละเอียดเรียกว่าเยี่ยมยอดมาก การสร้างปัญญาประดิษฐ์จริงๆ เป็นแบบไหนก็ไม่รู้ แต่เรื่องนี้ขั้นตอนการสร้างทำให้เชื่อได้อย่างจริงจังว่าเขาต้องทำกันแบบนี้แน่ๆ รวมไปถึงทำไมถึงต้องสร้างหุ่นยนต์รูปร่างมนุษย์ขึ้นมา (ไม่ใช่ต้องการเป็นพระเจ้า ที่สร้างมนุษย์โดยสะท้อนตัวเองลงไป) แต่หากเอามาใช้เพื่อดูแลคนชรา ที่นับวันจะมากขึ้นทุกที จากการที่สาธารณสุขดีขึ้น หรือแม้กระทั่งการนำรายละเอียดเกี่ยวกับความรู้สึกของคนมาเล่น เช่นบางครั้งการซุ่มซ่ามก็ทำให้ดูน่ารัก (ทำโปรแกรมกำหนดให้ 50 ครั้ง จะมีผิดพลาด 1 ครั้ง) หรือการแย่งชิงไอ ระหว่าง มาโคโตะ และ ริโกะ ทำให้เรื่องอ่านแล้วมีเสน่ห์ จะดีกว่านี้ถ้าไม่สะดุดมุกตลกที่ปล่อยออกมาถึ่เหลือเกิน (แต่คนส่วนใหญ่คงจะชอบกัน)

ในช่วงเล่มที่ 2 ก็ยังคงมีการถกเถียงเรื่องปรัชญาอมตะ อย่างมนุษย์คืออะไร ผ่านการที่ริโกะเห็นว่า การสร้าง “ไอ” ไม่ต่างอะไรกับการสร้างมนุษย์ แน่นอนว่า ผู้จัดการโครงการไม่เห็นด้วย บอกว่า “ไอ” เป็นเพียงแค่หุ่นยนต์ที่ตอบสนองไปตามโปรแกรมเท่านั้น แล้วมนุษย์เราล่ะ ต่างกันไหม เราคือสิ่งที่มีชีวิต มีจิตใจที่คิดเองได้ หรือจริงๆ เป็นแค่การตอบสนองตามโปรแกรมในยีนของเรา แล้วถ้าโปรแกรมสามารถคิดได้ มีความปราถนาได้ แล้วมันจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิต เป็นมนุษย์หรือเปล่า จริงๆ แล้วคนเราเป็นอะไรกันแน่

ในท้ายที่สุด ไอ ก็หลุดจากการควบคุม แน่นอนว่าถ้าเป็นแบบนี้ มันจะคล้ายกับนิยายวิทยาศาสตร์หลายๆ เรื่องที่ตอนจบไม่ต่างกันเท่าไหร่ (เลือกได้ไม่มาก) แต่ก็ถือว่าคุมเรื่องใช้ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ว่าน่าสงสาร ริโกะ ที่ดันมาหลงรักเจ้าคนวิปริตแบบนี้จริงๆ

ข้อความนี้ถูกเขียนใน book คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s